Kategori 'Aşk Hikayeleri'
Garip bir aşk öyküsü
yıllar sonra benliğimi etkileyen tek kadın…
aylar süren yazışma ve konuşmalardan sonra ilk görüşme…
işten çıkarken hiç heyecanlı değildim, vapurda kasılmaya başladım, takside şaftım iyice kaydı, 30 dakika var, 20 dakika var diye sayıkladım. gittim, tam vaktinde buluştuk. minnacık dünya tatlısı bir şey. sevdiğim, manzarasini beğendiğim bir yere gittik. çok mutlu oldu. uzaklarda denizi özlemiş. konuştuk, ettik. korktuğum gibi olmadı. çok keyifliydi her şey. sonra biraz yürümek istedi. sahilde yürüdük. istanbul’un işiklarini seyrettik. üşüdü biraz. sarıldım ben de. elini tuttum, oturduk konuştuk alakasız konulardan…
sonra ben biraz saçını okşadım, sevdim. güzel yüzünde ben var hafif. kötü durduğunu düşünüyordu. yok öyle bişey dedim yanağından öptüm. başını omzuma koydu sonra, dudağından öpünce bir iki saniye tepkisiz kaldı, sonra o da katıldı bana… bunun üzerine ağlamaya başladı. sarıldım, “neden seninleyim bilmiyorum, çok özlüyorum ”onu”, kötüyüm” dedi… biliyordum ”onu”. normaldi böyle hissetmesi. sonra uzun uzun, sımsıkı sarıldım. sanırım daha uygun bir pozisyonda sevişirdik de… saat gece 12ye doğru ona hiç doyamadığımı farkettim. ne öpmek ne de sevişmek yetmezdi belki de o an. ”yanımdayken bile özledim” çünkü. tam da bu değil aslında anlatmak istediğim. anlatamadıklarım herşeyin özü.
ayrilirken “görüşürüz” dedi, ben sadece “umuyorum” dedim. yanağından öptüm, hiç arkama bakmadan gittim. seslendi: “teşekkür ederim”. döndüm gülümsedim. sonra eve döndüm…
saatler sonra her şey farklı görünecekti ona. ama o birini özlese de benim için çok özel. üzecek de olsa da onunla olmak istemek kaçamadiğim. nihayetinde her şey ona bağlı. görüşmemeliydik, ben seni üzerim diye düşünüp ağlayacakti belki de.
bana sürekli; ”aynı şey oluyor. ilişkim kopuyor. insanlarla, arkadaşlarımla… bazen ben konuşmak bile istemiyorum. senle de aynı şey olacak” demişti iki ay önce… kızmıştım ceseretsizliğine ve böyle düşünmesine. fazla belli etmedim ama konuşarak sabah ettiğimiz bir gecenin sonunda son kez konuştuğumuzu söyledim. hiçbir mesajına cevap vermedim. ertesi günün sonunda bana “lütfen kendini benden uzaklaştırma, benim gitmeme de izin verme, kopuyorum çünkü o zaman yazık olur her şeye” diyene kadar.
işte bu yüzden o gece görüşürüz demesine karşılık ”umuyorum” dedim. vademiz dolmuştu diye düşündüm. bu; ‘’sen beni bir daha aramayacaksın ve burada bitecek ama ben seni görmeyi umuyorum” demekti.
hal böyleyken tek bildiğim; kendisi de biliyor ki olacak gibi değil. hayatinda olan adam çok uzaklarda. o ise burda.
sonuç?
zamana olan ihtiyacı arttıran ve umutsuzluğumu az da olsa törpüleyen şey konuşma ve tavırlarındaki belirsizlik… bir en yüksek bulutun tepesinde arp çalacaksın, bir yerin bin kat dibinde kağıt canavarlarla savaşacaksın, tüm özetim bu.
14.10.2007
lisede beraber cıkmışdık bu sevda yoluna, iyi veya kötü beraber 2 senemiz oldu. ona çok güveniyodum zaten en büyük hatayıda burda yaptım yaa neyse…
son zamanlarda sürekli telefonunu saklıyodu ve yalandan nefret eden sevgilim artık yalan sölemeye baslamıştı. ben ona güveniyodum önceleri aklıma bişi gelmedi.
sora birgün arkadasım telefon açtı ’seninki şurda bi kzı var yanında ‘ dedi ve kızı tarif etti bana hemen sevgilimi aradım telefonu kapalıydı.msj attım beni hemen ara diye… sora aradı ve sordum yanındaki kız kim diye oda felan felan dedi.’bundan sora bi yere gidecegin zaman haberim olsun ki biri bana gelipde seninki şurda bi kızla dedikleri zaman acıklama yapabileyim’ dedim ve konu kapandı.
soraları bi baslası vardı artık emindim ama bunu ispatlayamadıgım için hiçbişi diyemiyodum.sora ispatladım da zaten…
o sıralar neler cektigimi anlatamam gercekden anlayabilmek için yasamak gerekiyo 
insan o anda ÖLMEK istiyo …
benden kafasının karışık olduugnu biraz aman vermemi istedi bende ‘zaman verme bitsin dedim’ve bundan 6 ay önce bitti.
artık yüzsüzlük dizboyu sırf bana acı cektirmek için takıldıgım ortamları bildigi için sevgilisinin elinden tutup benim yanıma geliyodu…BU ARADA ONUN CIKTIGI KIZDA BENİM ÇOCUKLUK ARKADASIM’
artık çevremde herkez onun bu hareketlerinden dolayı onla muhabbetini kesti, herkez cok sasırdı …
ve öle yada böle yinede arkadaslıgımız devam etti arkadasdık sadece biliyorum bende karsıyım ayrıldıkdan sora arkadas kalmaya ama bizde baska bişi vardı o bensiz yapamıyodu tabi bende onsuz ama sora tadı kaçtı kavgalarımız basladı …
6 ay sonrasında ise ben hala ona karsı bişi hissediyomuyum bilmiyorum ama bildigm tek gercek var ‘O BENSİZ YAPAMAZ’ ‘BENDE ONSUZ’ …
SON OLARAK BU OLAYLARDAN ÇOK ŞEY ÖGRENDİM GERCEKDEN BU HAYATTA HİÇKİMSEYE GÜVENMEMEK GEREKİYOMUŞ, VE KİMSEYE FAZLA DEGER VERMEMEK GEREKİYOMUŞ SORA OLAN SİZE OLUYO BENCE SİZDE KİMSEYE GÜVENMEYİN ‘ O FARKLI BENİMKİ YAPMAZ’ DEMEYİN BİR ZAMNALAR BENDE ÖLE DİYODUM…
ALLAH’ım kimseye aşk acısı yaşatmasın herkezin gönlüne göre versin :((((
HAYAT HERŞEYE RAGMEN YAŞAMAYA DEGER…
14.10.2007
Genç kız yine acılar içinde odasında yatıyordu. Henuz hayatının baharında ölümle yüz yüzeydi. Babası onu kurtarmak için gazetelere ilan vermiş, para teklif etmişti. Ama onun kalbinin teklemesi değil, kalbinin içindeki sızı ilgilendiriyordu. Sevdiği aklına geldi bir damla yaş daha döküldü gözlerinden. Ayrıldıklarından beri tam beş çile dolu yıl geçmişti. Aslında sevgilerinin arasına o kahrolası para girmişti. Hatırlıyorduda sevdiği ona birkeresinde:
- Ben zengin değilim belki ama seni seven bir kalbim var. Sana sadece onu verebilirim, demişti.
Zaten sevgiye muhtaç birisi başka ne isteyebilirdiki. Kendisini sevmesi yeterdi.O en çok Saçlarının dökülmesine üzülüyordu. Çünkü sevdiği öpmüş koklamıştı saçlarını. Her dökülen saç yüreğine bir hançer olup saplanıyordu. Şimdi tek isteği sevdiğinin son anlarında yanında olmasıydı. Ne olurdu onu birkez daha görebilse, onu birkez daha koklayabilse.Bu düşünceler arasında uykuya daldı.
Babası heyecanlı bir şekilde kızının odasına girdi. ” Müjde kızım,kalp bulundu ” dediğinde kızının bir peri güzellliğinde, sevdiğinin özleminden ıslanmış yüzüne baktı ve çıktı odadan…
Genç kız, bir hafta sonra kendine geldiğinde sanki başka bir dünyadaydı. İçinde acaip bir his vardı. Sanki bu dünya ona çok farklı gelmişti. Aklına yine sevdiği geldi. Kalbi eskisinden daha hızlı atmaya başladı. Kalbi değişmişti ama sevdiğini eskisinden daha çok sever olmuştu.
Bir gece ansızın uyandı uykusundan kalbi çok hızlı atıyordu. Bu durum sürekli böyle devam etti.Doktora gitti, durumunu anlattı. doktor:
- Bir aya kalmaz geçer, demişti.
Ama aradan aylar geçmesine rağmen durum aynıydı.
Birgün bahçeye çıktı Çiçekleri seviyordu. Kırmızı güllerin yanına gitti. Kalbi hızlı hızlı atmaya başladı. En çok kırmızı gülleri severdi. Çünkü sevdiği ona benzediğini söylerdi hep. Birden kapı çaldı. Kapıyı açtı kimse yoktu. Yere baktı bir mektup vardı ve onaydı. Mektubu açtı ve kalbi hızlı hızlı atmaya başladı. Bu onun kokusuydu. Koltuğuna zarzor oturabildi. Zarfın içinden mektubu titreyen ellerle çıkardı ve okumaya başladı :
” Sevdiğim, bugün sevdamızın altıncı yılı. Seni hep sevdim. Seninle ayrılmak zorunda kaldığımızdan beri, bir kalbe iki sevginin sığmayacağını bildiğimden ne birini sevdim ne de evlendim. Her günüm çile ve azapla geçti. Hergün sana şiirler yazdım, hergün şiirlerimi okudum ve hergün ağladım. Tam beş yıl boyunca hergün yazdım, okudum, ağladım. Birgün önüme bir fırsat çıktı. Bu fırsatı reddedip kendime daha fazla haksızlık edemezdim. Belki seni unuturum diye senden çok uzaklara gittim. Ama şimdi seni daha çok özlüyorum. Her gece yanına geliyorum o masum yüzünü okşuyor yanaklarına öpücükler konduruyorum, sen uyanıyorsun benim geldiğimi anladığını sanıyorum ama sen o tatlı uykuna geri dönüyorsun. Sevdiğim hep ben geldim senin yanına artık sen gel olurmu. Kırmızı güllerimize iyi bak. Ve artık unutma içinde seni senden daha çok seven bir kalbin var artık. Ona iyi bak olurmu. Kırmızı güllere ve kalbimize iyi bak. Seni yanıma gelene kadar bekleyeceğim sevdiğim Hoşçakal…”
14.10.2007
derler ki birini unutmanın en kolay yolu başka birisiyle tanışıp onunla beraber olmaktır!!! ben bu yıl lise yi bitirdim. Lise son sınıfa başlarken bu yılın güzel geçeceği gibi hisler vardı içimde ve öyle oldu da…
okulun ilk haftasıydı ve bir arkadaşımla okul çıkışı gezmeye gitmiştik.. İşte o günden sonra herşey oldu.. Bazen düşününce keşke olmasaydı diyorum ama bazende iyiki olmuş böyle güzel bir gün yaşamışım diyordum. O gün bir alışveriş merkezinde birini görmüştüm ilk görüşte aşk mı derler buna adını bile koyamadığım bir histi bu…
yanıma gelip konuşmaya başlamıştık oysa ki hiç beklemezdim bunu. benden telefon numaramı istemişti ilk başta vermemeye kararlıydım daha sonra nasıl olduysa verdim..
dosttuk önceleri dostluk mesajları çekiyorduk birbirimize ve bir gün birbirimize karşı olan hislerimizi açıkladık daha sonra hayat toz pembe oldu.. herşey harika gözüküyor insanın gözüne aşık olunca.. ben onu hayattaki bütün insanlardan çok seviyordum belkide o da beni.. bu güzel kelimeyi ilk ona söylemiştim defalarcaaa..ama 4,5 ay sonra bana taşınacaklarını ve uzaktan yapamayacağıımızı söyledi.. bu ne kadar doğru bilemem ama bana göre insan aşık oldu mu dünyanın öbür tarafına da gitse aşkını sürdürür en azından gerçekten aşıksanız, zaten aşık değilseniz bunu düşünemezsiniz bile. şimdi hala ayrıyız ve bana tekrar dönmek isterse ben kabul eder miyim bilmiyorum.. bizim aşkımızın da sonu hüsran oldu tıpkı mutlu sonla bitmeyen filmler gibi.. allah onu hayatı boyunca mutlu etsin böyle bir anda terk edip giden erkekleri de.. bütün insanlar mutlu olsun..
seviyorsanız gerçekten seni seviyorum deyin ama sevmiyorsanız başka birisinin hayatını karartmayın!! kandırmayın hem kendinizii ve karşınızdakini !!!
14.10.2007
Bizim hikayemiz üniversitede başladı.Onu görür görmez ben bu insanla beraber olmalıyım dedim:) O ise biraz rahat,etrafıyla çok ilgili ama çok tatlı biriydi…Sınıfa girdiğimde ilk dikkatimi çeken oldu.Sırada ismini öğrenmek vardı bi şekilde muhabbete girip isminin ARMAĞAN oldunu öğrendim. çok hareketli bi yapısı vardı,birisiyle çıkmasıda uzun sürmedi.Ama uzun sürmedi sonra benimle uğraşmaya başladı biraz biraz bende onunla tabi:)Ve çıkmaya başladık o kadar güzel bi ruhu ve sıcaklığı varki…onsuz kaldığımı düşünmek bile beni ağlatmaya hep yeterli olmuştur. hayatımın anlamı oldu,hep bi haftalık ilişkiler yaşadığı için uzun bi ilişki yi yaşamakda biraz zorlansada ama beraber ama ayrı 1senemizi beraber geçirdik.her ayrıldığımızda kendimi ölü gibi hissediodum..çok şey paylaştık bitanemle…ne olursa olsun onu hayatım boyunca seviceğim o vazgeçse bile ben onu hep sevicem….Öyle bi sevgi varki ona karşı içimde anlatılamaz ya…ona hayranım ben,kişiliğine,tatlığına,sıcaklığına…herşeyine:)kısa süreli ayrılıklar yaşasakta her an her saniye aklımda oldu hep.hayallerimde,düşüncelerimde hep o var..çok ama çok mutluyum bitanemle…evet o benim bitanem ve hep öyle özel ve güzel kalcak……HAYATIMIN ANLAMI SENİ ÇOK AMA ÇOK SEVİYORUM
“bir ömür yeter bana bu ARMAĞAN”….
14.10.2007
